Ба мақсади аввал баргардед
Аз мақсади навишташудаи супориш оғоз кунед. Агар мақсад муаррифии фарҳанги сумо бошад, пурсед, ки иштироккунандагон чиро фаҳмиданд ё ба чӣ шавқ пайдо карданд. Агар иштироки роҳнамоишуда бошад, равшании дастур ва интихоби иштирокро пурсед. Ҳузур ё аксҳои пуршавқро далели беҳбуди васеи даста ҳисоб накунед. Баррасии муфид таҷрибаи воқеан нақшагирифтаро месанҷад, то натиҷаҳои онро бо ҳамкорон ва хизматрасон осон муҳокима кунед.
Чанд саволи мушаххас пурсед
Аз ҳозирон дар бораи маълумоти омодагӣ, муошират, шарҳи фарҳангӣ ва мувофиқати шакл фикр хоҳед. Саволе дар бораи чизи норавшан ё беҳтар ташкилшаванда илова кунед. Аз тамошобинон ҳам мисли иштироккунандагони фаъол пурсед, зеро шояд барномаро дигар хел дида бошанд. Фикрпурсиро чунон кӯтоҳ кунед, ки ҳангоми тоза будани хотира пур шавад. Барои фаҳмидани он ки дастури роҳ ё либос диққати бештар мехост, саволномаи дароз лозим нест.
Машғулият ва тартиби сафарро баррасӣ кунед
Худи машғулиятро бо нақлиёт, ҷамъшавӣ, иваз кардани либос ва рафтан баррасӣ карда, масъули ҳар қисмро муайян кунед. Ин намегузорад, ки дермонии интиқоли берабт ба арзёбии нодурусти таълим табдил ёбад ё фаъолияти хуб мушкили пешгиришавандаи ҳамоҳангсозиро пинҳон кунад. Фикри дахлдорро бо ташкилкунанда мубодила карда, барои нақшаи оянда қайди кӯтоҳ нигоҳ доред. Фактҳои тасдиқшуда ва мушоҳидаҳои иштироккунандагонро аз тафсири худ ҷудо нависед, то дастаи навбатӣ барои омӯзиш асоси мушаххас дошта бошад.