เริ่มจากสิ่งที่มองเห็น
เริ่มด้วยภาพถ่ายหรือภาพทางการ แล้วชวนเด็กสังเกตว่ามีอะไร สังเวียนเรียกว่าโดเฮียว ผ้าคาดเรียกมาวาชิ และนักซูโม่คือริกิชิ แค่สามคำก็พอสำหรับคุยครั้งแรก ถามว่าอยากให้ผู้สอนอธิบายรายละเอียดอะไร วิธีนี้ทำให้การมาเยือนมีจุดเริ่มส่วนตัว โดยไม่เปลี่ยนการเตรียมตัวเป็นบทเรียนที่ต้องเรียนจบก่อนเที่ยว
อธิบายเรื่องเรียนก่อนเรื่องแข่ง
การแนะนำแบบส่วนตัวคือประสบการณ์เรียนที่จัดไว้ ส่วนการแข่งขันอาชีพมีปฏิทินและบริบทของตัวเอง ช่วยให้เด็กเข้าใจว่าดู ถาม และทำตามคำแนะนำล้วนเป็นวิธีร่วมได้ ภาพเทคนิคของสมาคมซูโม่ญี่ปุ่นแสดงว่าท่าต่างกันมีชื่อต่างกัน ใช้เพื่อคุยและสังเกต ไม่ใช่ชวนให้เด็กเลียนแบบท่าปล้ำกับพี่น้องหรือเพื่อนก่อนเซสชัน
ตั้งความคาดหวังที่ทำได้จริง
บอกเด็กเฉพาะสิ่งที่ยืนยันแล้ว เช่นไปที่ไหนและผู้ใหญ่จะอยู่ด้วยอย่างไร โปรแกรมแนะนำสี่ปีขึ้นไป อาจรับเด็กตั้งแต่สองปี และกำหนดให้เด็กอายุไม่เกินสิบสองปีมีผู้ปกครอง อธิบายว่าผู้สอนจะแนะนำกิจกรรมที่เหมาะในวันนั้น ชวนเด็กนำคำถามมาและค้นหาว่าอยากลองอะไรกับผู้สอน